Un dos traballos máis espectaculares da miña última etapa no Concello de Pontevedra, en colaboración co equipo de arquitectos municipais.
Decidiuse optar por un argumento territorial: o pavillón está asentado nun espazo antigamente ocupado por unha xunqueira, de onde lle ven o nome, e que hoxe aínda se conserva en parte nas inmediacións.
Realizábase unha reforma en profundidade, tanto de espazos como de funcionalidade, e había bastante liberdade creativa en canto á ocupación dos paramentos, sobre os que só existía algún condicionante como opacar algunha zona acristalada por molestias do sol na cancha de xogo, e preservar a seguridade de circulación en zonas con paredes de cristal transparente.
A solución creativa consistiu en volver á fangueira histórica e rescatar da zona húmida a algúns dos seus protagonistas. Fóron aparecendo así parrulos, ras, libeliñas, lontras, mouchos e outros animaliños que pasarían a formar parte desa paisaxe interior.
Procurábase unha solución impactante, que a ninguén deixase indiferente e que provocase ao visitante a familiarizarse con esas antigas almas do lugar invadido pola cidade para expandir as súas infraestruturas públicas.
Tamén houbo intervencións máis técnicas como a sinalización ou a ambientación de corredores e salas.
Foi un traballo no que ademáis dos departamentos municipais de arquitectura e deportes tomaron parte Estudio Blanco no tratamento das imaxes e Colotec na montaxe de todo o vinilo.
