Metrominuto foi unha produción feliz de 2012, case hai xa unha década. Desde o primeiro día, a idea foi adaptada a numerosas cidades. Lembro que as primeiras noticias chegaron de Florencia e Jerez de la Frontera. Despois soubemos dos de Toulouse, unhas cidades polacas, os parques de Londres, Milán, Módena, Pavía… Aquí tes máis info sobre o mapiña, na miña galería de traballos.

Máis tarde, a Rede de Cidades que Camiñan, que preside o alcalde Lores, adoptou o plano como recurso ao que todas as súas cidades asociadas tiñan dereito. Naceron así os de Córdoba, Sevilla, Vitoria-Gasteiz, Maó, Torres Vedras… unha morea de cidades que podes consultar no web da entidade.

Tamén hai algúns meses realizouse a instancias da concelleira de promoción económica, Yoya Blanco, o de Monte Porreiro, unha urbanización pontevedresa dos anos 80, moi perto das sendas do Lérez, na parroquia de Mourente. Foi un Metrominuto pequeno pero moi senlleiro, pois era unha especie de extensión do primeiro que se fixo, o da cidade de Pontevedra.

Unha das últimas andainas do Metrominuto ten que ver cos municipios integrados na Rede Ágora da Deputación de Pontevedra, comandada polo deputado de Mobilidade e Espazo Público, Uxío Benítez, que se plantexa nada menos que medir a cantidade de espazo público de calidade que fóron quen de conseguir en toda a provincia ao longo deste mandato. Sen dúbida, un labor inxente e prometedor. 

Os Mm dos concellos Ágora son algo distintos dos habituais, pois realízanse sobre o territorio disperso. Son Mm rururbanos, segundo o concepto que marca tendencia na xeografía de hábitats esparexidos que caracterizan o noso país e en particular as Rías Baixas.

Foi así como naceu o primeiro concebido con esta mestura de escalas: a municipal e a dos distintos núcleos que compoñen o concello. É o de Nigrán. Componse dunha trama xeral na que figuran 15 puntos principais, e 4 tramas específicas: a de Panxón (13 puntos), Nigrán (outros 13), A Ramallosa (9) e O Ceán (5 puntos). En total un completo plano municipal de 55 lugares referenciados entre os que se ofrecen distancias e tempos camiñando.

Estes planos, como todos os de Cidades que Camiñan, realízanse en colaboración co deseñador gráfico da Rede, o andaluz Francisco Raja, que aportou o seu propio estilo e códigos cromáticos nos planos que realiza esta entidade, evoluindo o resultado estético e funcional do plano orixinal da cidade de Pontevedra.

O que gozamos deseñando e elaborando estes soportes urbanos para consulta de turistas. Un traballo de hai uns 5 anos, pero que soporta ben o paso do tempo demostrando a súa operatividade, discreción e xeitiño.

Fixémolo co noso habitual colaborador Colotec e a ferrería local Tobío. Un punto informativo no que se ofrecen desde un mapa de Galicia e da provincia de Pontevedra ata a distancia desde capital ás praias da ría, pasando polo Metrominuto, o plano da cidade e os datos de transporte, así como un pequeno esquema do servizo de proximidade en autobús.

Ao da praza de España, no quilómetro cero das visitas á cidade, quixemos facerlle herdeiro dos espellos que cubrían un cubo informativo que estivo instalado nese lugar anos atrás e que permitiu moito xogo fotográfico grazas á súa estratéxica localización. Despois dalgún tempo engadíuselle a elegante “bágoa” que describe os itinerarios turísticos máis apetecibles.

O outro preto do aparcadoiro de caravanas e centro do turismo deportivo que chega a Pontevedra. Está situado no mesmo céspede pisable da zona da ponte e a nova urbanización de Tafisa, lugar idóneo para caravanistas e para as persoas que usan o lugar para facer deporte.

O conxunto componse de catro monólitos de 2×1 metros, case paralelos, cunha base común que os alza levemente do chan e contén o contrapeso que lles dá estabilidade, xa que tiñan que resultar trasladables en caso de necesidade.

Meses atrás deseñaramos os soportes de información cultural, uns monólitos de 2 caras que substituían aos anteriores cubos de 4. O obxectivo era mellorar o aspecto da información, á vez que se aforraban custos de vinilo ao renovar a cartelería. Un mobiliario urbano que aproveita o enorme fluxo peonil daas rúas para dar a coñecer as abundantes propostas culturais do municipio. Intervir no espazo público para mellorar a vida da xente.

Este tipo de soportes, ademais, respondían a unha estratexia informativa para divulgar masivamente a gran cantidade de eventos teatrais, artísticos, musicais e doutro tipo que pasaban desapercibidos ao gran público. Optouse por un cartelón non publicitario, senón máis ben informativo no que se publican cada mes ou período, segundo a tempada, a relación de actividades que se organizan para manter a vitalidade cultural.

Chovía o día que presentamos, coa comunidade canina, a campaña “Bo cidadán canino, boa cidadá canina”. Recoller as cacas dos amigos que levamos da correa, algo que non sempre ocorre. Realmente a publicidade pouco pode facer, xa que hai pouca xente incívica, pero as consecuencias sofrímolas o resto.

Que llo digan a quen cuida os xardíns. Se unha desbrozadora pilla unha caca, aquelo distribúese en pequenas partículas por todo o corpo do operario ou operaria, creándolle unha situación, cando menos, moi desagradable. Outra cousa é pisalas, algo tamén deleznable, por culpa da xentiña que ten can e non recolle os escrementos.

Para chamar a atención da concorrencia, puxémonos algo dramáticas. Tomamos prestado un certo sabor aos cemiterios de posguerra, con cruces chantadas no césped dos xardíns. A cor maxenta dos fustes, elixida para destacar entre o verdor, remata nun aspa marrón cunha icona ben representativa do que se quere contar. Esta posta en escena combínase con algúns carteis nos que se poden ler argumentos da mensaxe cívica que se transmite.

Tamén se editaron flyers, cartelería de farolas e chapas, todo cun deseño monocromático no que destaca un enorme ASÍ SI perto dun pictograma que relata gráficamente o motivo da iniciativa.

AQUÍ TES MÁIS INFORMACIÓN SOBRE A CAMPAÑA