A N T Ó N P R I E T O
O e-comercio avanza o que non está escrito. Estas plataformas e resto dos grandes distribuidores medran en vendas a distancia mentres o microcomercio ve como se lle escapa boa parte da súa cota de mercado. Parece lóxico que unha das medidas fiscais que se apliquen en breve fose redistribuir os beneficios das empresas online entre o resto dos comerciantes que cada día estaban ahí, ao pé de cada rúa, en cada praza, en cada cidade, en cada esquina. A intelixencia fiscal e a capacidade reequilibradora do estado debería notarse tamén aquí.
Varios interrogantes sobre isto: Terá o estado —Galiza seguro que non— mecanismos para lograr un incremento das cargas impositivas ao comercio electrónico en detrimento da presión fiscal aos pequenos comercios? Haberá posibilidades legais, vellas ou novas, estándares ou efémeras, para incidir nese proceso de aniquilamento da estrutura comercial? Supoño que non, porque viña sendo difícil meter man ás tecnolóxicas por mor das ameazas comerciais dos Estados Unidos, o país matriz desas empresas.
O comercio, como sector competitivo no mundo liberal, fai o que todas as empresas: eliminar gastos de persoal e para iso utilizan todo o que teñen á man. Conserveiras que venden como galego o peixe das súas latas embalado no Perú, autoestradas que nos cobran por telepeaxe, bancos que reduciron drásticamente o persoal, toallas francesas que se lavan en Túnez, laranxas que proceden de Israel, amén de toda a manufactura fabricada en Asia, roupa incluída, que se vende por baixo dun prezo razoable. É a tómbola da modernidade, da ausencia do Estado, da desaparición da política. Estamos convivindo coa nosa derrota.
No caso do comercio, ahí o temos. De 30 anos a esta parte en distintas andanadas, os puntos de venta centralizáronse naqueles continentes, alcampos, carrefurres, eroskis. Máis adiante en contentores doutro tipo de vendas —téxtil, fogar, etc— mesturados co ocio, maiormente cinema e restauración, algo que xa é o summun do consumismo feroz. Foi o declive de moitas cidades, se ben Pontevedra soubo máis ou menos conter esa hemorraxia. Hoxe flipamos coa venda a domicilio, que enche de furgonetas e camións as nosas rúas e de paso sáltase as relacións comerciais tradicionais nun terrible bypass que deixa milleiros de empresas e empregos polo camiño.
Vímolo vir como unha evolución normal e así o seguiremos vendo, porque a capacidade da política para intervir nestas situacións é limitadísima. Non hai máis que ver estes días as dificultades legais que ten o Goberno para controlar o prezo das mascariñas. Como para aspirar a que todos eses mercaderes de novo cuño compensen por vía impositiva o dano que fan, os perxuizos que causan á nosa estabilidade económica.
Que nacerá de aquí? Hai quen sostén, con moito optimismo, que estamos ingresando nunha nova maneira de xestionar as pequenas empresas comerciais. Pode ser. Seguro que ten que ser, porque xa quizá nada volverá ao seu. Haberá que estudiar que facer con eses milleiros de persoas sen vocación empresarial, cunha preparación aceptable convertidos en espectadores dunha economía que lles sorprende en metade da escaleira sen saber se subir ou baixar… e sen chascarrillos de madriles, please.
Apocalipse Z
E falando de sectores que van reconvertíndose, recomendamos moi afervoadamente unha novela de zombies de enorme éxito internacional. Apocalipse Z, de Manel Loureiro. Confeso que non é unha recomendación persoal, porque eu non consumo ese xénero de tanta devoción na actualidade, pero a miña parella devorouna e con altísimo grado de satisfacción. Poden maridar a leitura coa audición do Sabat Mater de Pergolesi, unha delicadísima peza da época barroca, moi apropiada para esta semana santa de tanto recollemento. Todo moi trascendente.
PUBLICADO EN DIARIO DE PONTEVEDRA O 9 DE ABRIL DE 2020, DÉCIMO CUARTO DÍA DE CONFINAMENTO

Después de aquella noche tórrida, compartimos un café en mitad de la tarde. Él llegaba de una exposición sobre arquitectura alemana de los años 30 y traía un catálogo que me sorprendió: era sobre una especie de enorme monasterio que Hitler había mandado construir para entrenar jóvenes en el cultivo del cuerpo y mejorar la raza aria. Y el chaval, cuarentón homologable, estaba entusiasmado por aquella épica grandiosa y espectacular del gigantismo arquitectónico en mitad de frondosos bosques bávaros. Deberíamos recuperar las cosas buenas del pasado, decía… en mi cutre inglés iba entendiendo el mensaje al tiempo que decidía algo importante: nunca más mis labios se rozarían con los de aquel tipo peligroso, por muy atractivo que fuese. Hay líneas rojas que no pueden cruzarse.
Personas con unos altísimos niveles de orfandad, pues esa época era relativamente frecuente que padres y madres muriesen poco después de la edad fértil. Muchas de las personas que enterramos vinieron a las ciudades en la búsqueda de sustento cuando se fue desarrollando esa tímida industrialización de los 60 y los 70, en tiempos del primer babyboom. Fueron capaces de
Una generosa cascada de homenajes, de agradecimientos, de pésames, de reconocimientos. Todo eso que cada uno de nosotros expresa religiosamente cada día a las 8, en una breve liturgia en la que mezclamos la furia por la negrura que tenemos delante, con el orgullo por pertenecer la esa parte cívica del mundo que “no deja atrás a nadie”, como siempre repite el Presidente. Un antídoto contra el revuelo de la derecha, contra los
La naturaleza nos ha regalado un territorio lleno de posibilidades para esta saludable costumbre vital. Alguien me comentaba que uno de sus escenarios más apetecidos era citarse con algún amante de Ourense o Carballiño en la 541. La cosa consiste en salir ambos de sus respectivas casas y parar donde se encuentren en dicha ruta, llena de posibilidades especialmente subiendo y bajando O Paraño, entre Soutelo y Boborás, evitando lógicamente esos muestrarios de arquitectura galego-mexica del itinerario. Paisaje solemne y solitario para el sexo soleado, con poco eucalipto y espléndidas corredoiras desiertas que encienden el hambre del deseo.
Cuales son los límites. Más allá de los manuales morales y pseudojurídicos del periodismo, a los que no se les hace demasiado caso, circula por las redes uno de esos pics de bolsillo que resume una cuestión compleja. “Consejos prácticos para la libertad de expresión; los tres filtros de Sócrates: La verdad (que sea cierto lo que dices), la bondad (que sea bueno lo que vas a decir) o la utilidad (que tu mensaje sea útil)”. Los tres conceptos, verdad, bondad y utilidad, darían para un análisis a su vez muy profundo, pero vamos a simplificarlo.
Ahora que se les paró el carrusel consumista global, ahora que ven cómo los respiradores que antes costaban 20.000 en plena crisis cuestan 200.000 —algo totalmente normal, Adansmith—. Ahora que al parecer tenemos un gobierno social-comunista, pocas referencias se ven a quién debe pagar los efectos de la crisis para que el pan llegue a todos y, en palabras del presidente, “nadie se quede por el camino”.
Escuchamos a todo un Papa de Roma quejarse de la hipócrita inconsciencia de la sociedad, algo bastante común en los dirigentes católicos, que suelen quedarse en ese tipo de manifiestos generalistas a los que cada uno puede darle el valor que desee. También dijo que los empresarios puede que algo vayan a perder, pero que tenemos que ponernos de parte de los empleados, de los amenazados… esos seguro que van a perder, y eso es de lo que nos tenemos que ocupar.
Puede que en algún momento le viésemos superado por los acontecimientos, pero aún en los más críticos comprobamos como la paciencia, la mesura y el manejo de las situaciones